روزنوشت های من

سلام

نمیدونم میتونه واسه شما هم جالب باشه یا نه.اما واسه من از خیلی وقت پیشا جالب شد .

البته الانم اگه ازم بپرسین کجا هستم هنوز نمیدونم.شاید دقیقا” از زمانی که یه نگاه به خودم و یه نگاه به

دوروبرم کردم شروع شد. اون وقت بود واسه اولین بار حس کردم مثه یه بچه سر راهی تو این دنیا ول شدم.انگار یه نفر منو با یه عالمه سوال بی جواب اینجا رها کرده و رفته. واقعا” مگه چند نفر پیدا میشن که جز

نون شب و یه زندگی مسخره ی روزمره که هروزش تکرار دیروزاست به چیزای دیگه هم فکرکنن؟با خودم

گفتم یا باید همه اونچه که بهش فکر کردی رو فراموش کنی و به داشته هات قانع باشی یا همه چیزو بریز ی

دور و از اول شروع کنی.من راه دوم رو انتخاب کردم .از اول هم از سختی هاش خبر داشتم.ولی می دونستم و می دونم که ارزشش رو داره.چیزایی رو که داری هر چند با ارزش رها کنی ولی عوضش به حقیقتایی برسی

که شاید کمتر کسی حتی بهشون فکر کنه.به سوالای اساسی حیاتمون .به اینکه واقعا” کی هستیم از کجا

اومدیم و قراره به کجا بریم.شاید بارها و بارها این سوالاتو شنیدیم .اما واقعا”چند بار شده تلاش کنیم که

خودمون جوابشو پیدا کنیم؟اصلا” ایا این سوالاتو انقدر جدی گرفتیم  که بخوایم وقت صرف  فکر کردن

بهش بذاریم؟خیلیا فقط بزرگ میشن خیلیا رو هم خودمون بزرگ میکنیم. ما  هم هر روز پیرتر میشیم.

با یه عالمه تجربه ی تلخ و شیرین.اما واقعا” کی قراره طعم خوشبختی واقعی رو بچشیم؟تویی که الان

داری  با فکر من شریک میشی  فکر میکنی با یه زندگی لوکس ویه مدرک تحصیلی خوب  و یه شریک زندگی ایده ال واقعا”

خوشبختی؟جوابتو نمیدونم.اما من فکر میکنم حتی اون موقع هم جای خالی یه چیزی تو دلم باقی میمیونه.

دوست دارم بفهمم .که چه جوری به وجود اومدم.چرا دارم زندگی میکنم.و اخر سر قراره به  کجا  برسم.

تصمیم دارم اونچه از بعضی کسا و بعضی چیزا یاد گرفتمو دارم یاد میگیرم رو حتی اون چیزایی که

شاید به ذهن خودم برسه رو اینجا بیارم.احتمالا”اول و اخر خواننده اش خودم هستم.نمیدونم.ولی یه سیر

فلسفه هست که تو کتاب دنیای سوفی ازش صحبت شده.اما شاید هر کسی حوصله ی خوندن ۴۰۰_۵۰۰

صفحه کتاب رونداشته باشه.قصد دارم اونچه ازش یاد گرفتم رو اینجا بیارم.اگه واستون جذابیت داره

منو همراهی کنین.فعلا”.